كارواني از سرخس به قصد زيارت امام رضا عليه السلام راه افتاد . چاووشي خوانها شروع كردند به چاووشي خواندن

پيرمرد نابينائي كنار جمعيت ايستاده بود . وقتي فهميد كاروان به سوي مشهد مي رود ، شروع كرد به گريه كردن . گفتند : چرا گريه مي كني ؟ گفت : دوست دارم تا همراه اين كاروان به زيارت مولايم بروم

با رئيس كاروان صحبت كردند و قبول كرد تا پيرمرد نابينا را همراه خود ببرند .

كاروان حركت كرد و به مشهد آمدند و زيارت كردند و برگشتند  .

در راه برگشت ، در اولين كاروانسرائي كه استراحت داشتند چند تن از جواناني كه در اين كاروان بودند تصميم گرفتند تا اين پيرمرد نابينا را اذيت كنند .

هر كدام از آن جوانها كاغذ سفيدي در دست گرفتند و به پيرمرد نابينا گفتند : اين كاغذها امان نامه آتش جهنم است كه از طرف امام رضا عليه السلام در حرم به ما دادند . آيا به تو اين امان نامه را دادند ؟

پير مرد شروع كرد به گريه كردن و گفت : من چقدر روسياهم كه آقا به من امان نامه ندادند .

جوانها چون حالت غمزده آن پيرمرد را ديدند از كار خود پشيمان شدند و گفتند : ما دروغ گفتيم . خواستيم كمي با اذيت كردن تو بخنديم . اما پيرمرد قبول نكرد و بر گريه خود افزود

هر كاري كردند ساكت نشد و باورش شد كه همه اهل كاروان امان نامه گرفتند به جز او

گفت : راه مشهد را نشانم دهيد تا بروم و امان نامه بگيرم . هر كاري كردند نتوانستند سد ّ راه او شوند

پيرمرد عصا زنان به طرف مشهد حركت كرد

ساعتي نگذشت كه برگشت در حاليكه كاغذ سبز رنگي در دست داشت

اهل كاروان سوال كردند : چرا برگشتي ؟ گفت : مولاي ما خيلي مهربان رووف است . وقتي گريه كنان به سوي مشهد مي رفتم شنيدم صدائي كه ميگفت : نيازي نيست به مشهد بيائي . ما خودمان امان نامه ات را آورديم .

وقتي به آن كاغذ سبز رنگ نگاه كردند ، ديدند نوشته است :

ماخذ : كتاب كرامات الرضويه نوشته حاج شيخ مهدي واعظ خراساني