سبحان قادري كه صفاتش ز كبريا
بر خاك عجز مي‌فكند عقل انبيا
گر صد هزار قرن همه خلق كاينات
فكرت كنند در صفت و عزّت خدا
آخر به عجز معترف آيند كاي اله
دانسته شد كه هيچ ندانسته‌ايم ما
لبيك عشق زن تو درين راه خوفناك
و احرام دردگير درين كعبه رجا
جاويد در متابعت مصطفي گريز
تا نور شرع او شودت پير و مقتدا
خورشيد خلد معتر دنيا و آخرت
سلطان شرع خواجه كونين مصطفي
چشم و چراغ سنّت و نور دو چشم دين
صاحب قبول هفت قران صاحب لوا 1
كان بود كلّ عالم و او بود آفتاب
مس بود خاك آدم و او بود كيميا
يك شب براق تاخت چو برق از رواق چرخ
از قدسيان خروش برآمد كه مرحبا
در پيش او كه غاشيه كش بود جبرئيل
هم انبيا پياده دويدند و اصفيا
از دست ساقي وَسَقاهُم‌ 2 شراب خواست
حالي شراب يافت ز جام جهان‌نما
شيرخدا و ابن عم خواجه آنكه يافت
تختي چو دوش خواجه و تاجي چو هل اتي 3
چون مصطفاش در اسدالله مثال داد
طغراي آن مثال كشيدند لافتي‌ 4
گر در ثناي تو دم عيسي مراست بس
در وصف تو چگونه بر آرم دم ثنا
بسيار گفتم و بنگفتم يكي هنوز
دردا كه نيست درد مرا اندكي دوا
چون من به صد زبان مقرم 5‌ بر گناه خويش
اي دست گير خلق، چه حاجت بود گوا
از فضل خود نويس برات نجات من
بر من ببخش و بر عمل من مده جزا
در عمر يك نفس كه به صدفي برآمده است
حشرش بر آن نفس كن و بگذار ما مضي‌ 6

پي‌نوشت‌ها:

1- هفت قران: ظاهراً اشاره به تمام ازمنه و دورانهاست. براي معني (لواء) واحاديث آن (رك: شماره‌5 بخش اسدي طوسي در همين كتاب.)

2- وسقيهم: اشاره به آيه شريفه: 21 سوره هل اتي (= الانسان): ... و سقاهم ربّهم شراباً طهوراً.

3- اشاره است به سوره هل اتي كه در شأن علي(ع) و اهل البيت(ع) نازل شده است.

4- اشاره است به: لافتي الاّ علي لاسيف الاّ ذوالفقار

5- مقّر= معترف، اقراركننده.

6- مامضي: آنچه گذشته است.